Mijn eigen ervaring heeft me geleerd dat mijn lichaam weet dat het tijd was voor een betere balans.

Hoe een hernia mijn leven veranderde

Het was een vrijdagochtend in november 2016. Mijn roostervrije dag, maar ik had een afspraak later op die dag die werk gerelateerd was. Zo ging ik altijd maar door. Tot mijn lichaam letterlijk STOP  zei. Hatsjie! En daar zat ik dan op handen en voeten. Ik kon niet meer opstaan, niet zitten, alleen nog plat liggen en ik verging van de pijn. Het bleek een hernia.

Rustig aan doen? Hoe doe je dat?

Toen dit gebeurde wist ik; dit is meer dan alleen een fysiek ongemak. Dit is een signaal van mijn lijf dat er iets drastisch moest veranderen in mijn manier van leven. Ik was heel druk met werk, gezin, sporten en sociale verplichtingen. Vooral in mijn werk ging heel veel energie zitten en hoe harder ik werkte, hoe meer ik te doen had.  Mijn lichaam gaf al langer signalen van stress en vermoeidheid. Die herkende ik ook wel, daarom deed ik aan yoga en meditatie. Maar zodra ik aan het werk was dan viel ik terug in mijn gebruikelijke patroon dat er eigenlijk op neerkwam dat  “ iets nog even afmaken” belangrijker was dan uitrusten. Het lukte me niet om dat te doorbreken. En toen deed mijn lichaam het dus voor me.

Hard werken is een hardnekkige gewoonte

Het is lastig om een gedragspatronen te doorbreken. Ook al besefte ik heel goed dat mijn lichaam aangaf dat het anders moest. Mijn default-modus was toch om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan. Dat ik een paar weken uitgeschakeld zou zijn vond ik al lang. Langer dan dat kon ik simpelweg niet bevatten. Uiteindelijk ben ik maanden uitgeschakeld geweest en toen ik weer aan de slag ging moest ik het heel langzaam weer opbouwen. Terugkijkend was dat maar goed ook; daardoor kón ik niet op de oude voet verder gaan.

Altijd sterk zijn

Nou wist ik het moet anders, maar hoe doe je dat? Wat ik inmiddels wel had geleerd was dat ik het niet met mijn hoofd op kon lossen. Ik ben een kei in het analyseren van mijn gevoelens. Over mijn gevoelens praten was ook geen probleem. Ik had ze immers geanalyseerd en kon heel goed uitleggen wat ik voelde. Maar echt voelen was een uitdaging. Het analyseren was een poging om de emotie onder controle te houden.  Mijn hoofd was aan het woord, terwijl de emotie letterlijk vastzat in mijn lichaam.

Uit mijn hoofd naar mijn gevoel

In mijn zoektocht om het anders te doen kwam ik uit bij stembevrijding. Stembevrijding gaat over geluid geven aan wat je in het moment voelt. Je begint met een inademing en laat op een uitademing klinken wat er nu is. Geen woorden om gevoelens uit te drukken, geen verhaal, maar geluid laten stromen. Daarmee kon de emotie letterlijk in beweging komen. Zo kon ik emoties uiten, zonder dat ik eerst hoefde te snappen wat ik voelde.

Van onbewust naar bewust

Door stembevrijding oefende ik in een veilige setting om meer te landen in mijn lichaam en mijn gevoeligheid steeds meer toe te laten. Ik kreeg inzicht in onbewuste patronen en overtuigingen en kon ik laagje voor laagje loslaten wat mij niet (meer) diende. Ik heb geleerd om mijn tijd en energie te stoppen in wat mij inspireert en waar ik energie van krijg. Nu, een kleine 10 jaar later heb ik een betere balans tussen inspanning en ontspanning, werk en privé, hoofd en gevoel. Mijn focus is op persoonlijke ontwikkeling. Mijn eigen ontwikkeling en als stembevrijder/holistisch (adem-) coach ondersteun ik ook anderen bij heb vinden van die balans.